საბჭოთა ეპოქის ტატუირება სრულიად უნიკალური, იზოლირებული და პირქუში ფენომენი იყო. დასავლეთისგან განსხვავებით, სადაც ტატუ თვითგამოხატვის თავისუფლებას უკავშირდებოდა, სსრკ-ში ის თითქმის მთლიანად კრიმინალურ სამყაროსთან და გულაგის (GULAG) სისტემასთან იყო გადაჯაჭვული.
ამ კულტურას „ქურდულ ტატუებს“ (Воровские наколки) უწოდებდნენ და მას სხეულის ენის უმკაცრესი კანონები ჰქონდა.
1. ტატუ, როგორც „პასპორტი“ და ბიოგრაფია
საბჭოთა ციხეებში ტატუ არ კეთდებოდა სილამაზისთვის. ის იყო ადამიანის კრიმინალური „პასპორტი“. გამოცდილ პატიმარს სხეულზე შეხედვით შეეძლო წაეკითხა:
- რა დანაშაულისთვის იჯდა პირი
- რამდენი წელი გაატარა ციხეში და რამდენი „სროკი“ ჰქონდა მოხდილი
- რა სტატუსი (იერარქია) ეკავა კრიმინალურ სამყაროში
- იყო თუ არა ადმინისტრაციასთან თანამშრომლობის წინააღმდეგი (ამბოხებული)
თუ ვინმე გაიკეთებდა ტატუს, რომელიც მის რეალურ სტატუსს არ შეესაბამებოდა (მაგალითად, ქურდულ ვარსკვლავებს), ციხეში მას მკაცრად სჯიდნენ — ხშირად აიძულებდნენ, ტატუ თავადვე მოეშორებინა (აგურით ან დანით).
2. პოპულარული სიმბოლოები და მათი მნიშვნელობა
- რვაქიმიანი ვარსკვლავები (მუხლებზე ან ლავიწებზე): ლავიწების ქვეშ ნიშნავდა „კანონიერ ქურდს“ ან უმაღლეს კასტას. მუხლებზე კი ნიშნავდა: „მუხლს არ მოვიყრი კანონისა და რეჟიმის წინაშე“.
- ეკლიანი მავთული ან ჯაჭვები: შუბლზე ან მკლავზე მიანიშნებდა პატიმრობის წლებზე. მავთულის ყოველი ეკალი ციხეში გატარებულ თითო წელს ნიშნავდა.
- კატა (Кот): აბრევიატურა „КОТ“ იშიფრებოდა, როგორც „Коренной Обитатель Тюрьмы“ (ციხის მკვიდრი ბინადარი). კატის გამოსახულება ჯიბგირების (ქურდების) სიმბოლო იყო.
- ტაძრის გუმბათები (კუპოლები): ყოველი გუმბათი ნიშნავდა ციხეში გატარებულ ერთ „სროკს“ (ვადას) ან წელს. რაც მეტი გუმბათი იყო, მით უფრო გამოცდილი იყო კრიმინალი.
- ბეჭდები თითებზე: თითებზე დახატული პატარა ბეჭდები (პერსტნები) ყველაზე ინფორმაციული იყო. თითოეულ ორნამენტს თავისი მნიშვნელობა ჰქონდა — მაგალითად, ახალგაზრდულ კოლონიაში ჯდომა, ძარცვა, თუ მკვლელობა.
3. ლენინისა და სტალინის პორტრეტები მკერდზე
ეს საბჭოთა ციხეების ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი მითი და რეალობაა. პატიმრები ბელადების პორტრეტებს მკერდზე ან ზურგზე (გულის გასწვრივ) იხატავდნენ.
მიზეზი პრაგმატული იყო: არსებობდა დაუწერელი წესი, რომ დახვრეტის განაჩენის აღსრულებისას, ჯარისკაცები ლენინისა და სტალინის გამოსახულებებს ტყვიას არ ესროდნენ. ეს პატიმრებისთვის ერთგვარი ფარის ფუნქციას ასრულებდა.
4. დამზადების პრიმიტიული და საშიში მეთოდები
ციხეებში პროფესიონალური აპარატები და საღებავები არ არსებობდა. ტატუები კეთდებოდა ხელნაკეთი საშუალებებით:
- ინსტრუმენტი: იყენებდნენ მავთულებს, მახათებს ან მექანიკური სამართებლისგან (ბრიტვისგან) აწყობილ პრიმიტიულ მანქანებს.
- საღებავი (მელანი): საღებავს ამზადებდნენ დამწვარი ფეხსაცმლის ძირების ჭვარტლისგან (საჟა), რომელსაც შარდთან, ნერწყვთან ან შაქრიან წყალთან ურევდნენ. სწორედ ამიტომ ჰქონდა საბჭოთა ტატუებს სპეციფიკური მოლურჯო-მომწვანო ფერი. ეს მეთოდი ხშირად სისხლის მოწამვლითა და ამპუტაციით სრულდებოდა.
5. არაკრიმინალური საბჭოთა ტატუები
გარდა ციხისა, ტატუირება არსებობდა ორ ჯგუფში:
- ჯარი (სამხედროები): ძირითადად საზღვაო ფლოტის, საჰაერო-სადესანტო (ВДВ) ან ავღანეთის ომის ვეტერანები იხატავდნენ სისხლის ჯგუფს, სამხედრო ნაწილის ნომერს, დათვებს, ვეფხვებს ან იმ წლებს, როცა იმსახურეს.
- მეზღვაურები: შორეული ნაოსნობის მეზღვაურები იხატავდნენ ღუზებს, გემებსა და ქალის სილუეტებს.
1. საბჭოთა ციხის აბრევიატურები და მათი ფარული მნიშვნელობები
საბჭოთა ციხეებში მარტივი სიტყვებიც კი, რომლებიც სხეულზე იწერებოდა, კრიმინალურ კოდექსს წარმოადგენდა. პატიმრები იყენებდნენ აკრონიმებს (აბრევიატურებს), რათა ბადრაგისგან მალულად გადაეცათ თავიანთი ფილოსოფია, სტატუსი ან სისტემისადმი სიძულვილი.
- СЛОН (სლონ - სპილო): ერთ-ერთი ყველაზე ძველი და გავრცელებული აბრევიატურაა. მას რამდენიმე მნიშვნელობა ჰქონდა. ყველაზე პოპულარული იყო: „Смерть Легавым От Ножа“ (სიკვდილი მენტებს დანისგან). მეორე ვერსიით, ის მიანიშნებდა „სოლოვკის განსაკუთრებული დანიშნულების ბანაკზე“ (Соловецкий Лагерь Особого Назначения) — საბჭოთა რეპრესიების ერთ-ერთ ყველაზე სასტიკ გულაგზე.
- БАРС (ბარს - ავაზა): იშიფრებოდა, როგორც „Бей Активистов, Режь Сук“ (ურტყი აქტივისტებს, დაკალი ბოზები). ეს ტატუ მეამბოხე პატიმრებს ეკუთვნოდათ, რომლებიც კატეგორიულ უარს ამბობდნენ ციხის ადმინისტრაციასთან თანამშრომლობაზე და სასტიკად უსწორდებოდნენ მათ, ვინც მილიციას ინფორმაციას აწვდიდა („სუკებს“).
- КОТ (კოტ - კატა): როგორც წინა ეტაპზე აღვნიშნეთ, ნიშნავდა „Коренной Обитатель Тюрьмы“. კატის თავის ან სრული სილუეტის ტატუირება მიანიშნებდა, რომ პირი პროფესიონალი, მემკვიდრეობითი ქურდი (ხშირად ჯიბგირი) იყო და ციხეს თავის მეორე სახლად მიიჩნევდა.
- МИР (მირ - მშვიდობა): ერთი შეხედვით უწყინარი სიტყვა სინამდვილეში ნიშნავდა: „Меня Исправит Расстрел“ (მე მხოლოდ დახვრეტა გამასწორებს). ამით პატიმარი აცხადებდა, რომ ის არასოდეს დაემორჩილებოდა საბჭოთა ხელახალი აღზრდის სისტემას.
- ЗЛО (ზლო - ბოროტება): იშიფრებოდა, როგორც „За Все Легавым Отомщу“ (ყველაფრისთვის შურს ვიძიებ მენტებზე). ეს იყო აგრესიული, რადიკალური პატიმრების არჩევანი.
- ЛОРД (ლორდ): „Легавым Отмстят Родные Дети“ (მენტებზე შურს მათივე ღვიძლი შვილები იძიებენ).
- ЖУК (ჟუკ - ხოჭო): „Желаю Удачных Краж“ (გისურვებ წარმატებულ ქურდობებს). ამ ტატუს ხშირად მტევნებზე ან თითებს შორის იკეთებდნენ, როგორც იღბლის მომტან თილისმას.
2. როგორ შეისწავლა და აღწერა ეს ფენომენი კგბ-მ და მილიციამ
საბჭოთა სპეცსამსახურებმა (NKVD, მოგვიანებით კი KGB) და შინაგან საქმეთა სამინისტრომ (МВД) მალევე გააცნობიერეს, რომ ტატუები კრიმინალური სამყაროს უმნიშვნელოვანესი საკომუნიკაციო არხი იყო. მილიციისთვის ეს არ იყო ხელოვნება — ეს იყო საძიებო და საიდენტიფიკაციო ინსტრუმენტი.
- კატალოგების შექმნა: 1930-იანი წლებიდან მოყოლებული, მილიციის კრიმინალისტიკურ განყოფილებებში იქმნებოდა საიდუმლო, დახურული ალბომები და კატალოგები. ყოველ დაკავებულ პატიმარს, რომელსაც სხეულზე ნახატები ჰქონდა, საგანგებოდ უღებდნენ ფოტოებს.
- ოპერატიული შიფვრა: შეიქმნა სპეციალური დარგობრივი სახელმძღვანელოები ექსპერტ-კრიმინალისტებისა და ციხის ზედამხედველებისთვის. ამ წიგნების დახმარებით, გამომძიებელს შეეძლო წამებში განესაზღვრა დაკავებულის კრიმინალური პროფილი: იყო ის მკვლელი, რეციდივისტი, გაქცევისკენ მიდრეკილი პირი, თუ უბრალო წვრილმანი ხულიგანი.
- აუტსაიდერების გამოვლენა: მილიცია ამ კატალოგებს იყენებდა ციხეებში ფარული აგენტების ჩასასმელადაც. თუ აგენტი სხეულზე არასწორ სიმბოლოს დაიხატავდა, პატიმრები მას მაშინვე გაშიფრავდნენ და მოკლავდნენ. ამიტომ, შინაგან საქმეთა სამინისტრო თავად სწავლობდა ტატუების ზუსტ გეომეტრიასა და ანატომიას, რათა მათი ლეგენდები სრულყოფილი ყოფილიყო.
- დანაშაულის გახსნა: ხშირად, ტატუირება ხდებოდა პირდაპირი მტკიცებულება. მაგალითად, თუ სხეულზე გამოსახული იყო კონკრეტული რაოდენობის ჯვარი ან საფლავის ქვა, ეს ნიშნავდა, რომ პატიმარს მკვლელობა ჰქონდა ჩადენილი, რასაც გამოძიება ძველ, გაუხსნელ საქმეებთან აკავშირებდა.
3. დანციგ ბალდაევის სამტომეული (Russian Criminal Tattoo Encyclopaedia)
ადამიანი, რომელმაც საბჭოთა ქურდული ტატუების ფენომენი მსოფლიოს გააცნო, იყო დანციგ ბალდაევი (Danzig Baldaev). მისი ბიოგრაფია თავად არის ფილმის სიუჟეტი: ის იყო ეთნიკურად ბურიატი ინტელიგენტის შვილი, რომლის მამაც რეპრესიებში მოყვა, თავად ბალდაევი კი ბავშვთა სახლში გაიზარდა და მოგვიანებით ციხის ზედამხედველად (ბადრაგად) დაიწყო მუშაობა სანქტ-პეტერბურგის (მაშინდელი ლენინგრადის) ცნობილ ციხეში — „კრესტი“ (Кресты).
- ნახატების ფარული კოლექცია: 1948 წლიდან 1986 წლამდე, ბალდაევმა ათასობით პატიმრის სხეული აღწერა. რადგან ციხეში კამერის შეტანა მკაცრად იკრძალებოდა, ის ფენომენალური სიზუსტით, ხელით აკეთებდა ტატუების ესკიზებს ქაღალდზე. პატიმრები მას ენდობოდნენ, რადგან ის პატივისცემით ეპყრობოდა მათ და არ იყო ტიპური, სასტიკი ბადრაგი.
- კგბ-ს მფარველობა: თავდაპირველად ბალდაევი ამას მალულად აკეთებდა, თუმცა მოგვიანებით კგბ-მ შეიტყო მისი საქმიანობის შესახებ. ნაცვლად დაპატიმრებისა, მათ ბალდაევს მუშაობის გაგრძელების ნება დართეს, რადგან მისი ნახატები სპეცსამსახურებს კრიმინალური სუბკულტურის შესასწავლად სჭირდებოდათ.
- მსოფლიო აღიარება და ენციკლოპედია: საბჭოთა კავშირის დაშლის შემდეგ, ბალდაევის უნიკალური არქივი ხელში ჩაუვარდა ლონდონურ გამომცემლობა Fuel-ს. მათ გამოსცეს სამტომეული სახელწოდებით „Russian Criminal Tattoo Encyclopaedia“.
- წიგნის მნიშვნელობა: ეს ნაშრომი დღემდე ითვლება სხეულის მოდიფიკაციის ყველაზე მნიშვნელოვან ეთნოგრაფიულ კვლევად. წიგნში შესულია 3000-ზე მეტი ტატუს ზუსტი ნახატი, მათი დეტალური შიფრები, ისტორიული კონტექსტი და ფოტოები. ბალდაევმა აჩვენა, რომ საბჭოთა ტატუები არ იყო უბრალო ნახატები, არამედ წარმოადგენდა დამოუკიდებელ, საზარელ და ამავდროულად გენიალურ ვიზუალურ ხელოვნებას, რომელიც ტოტალიტარული რეჟიმის შიგნით არსებულ პარალელურ სამყაროს ასახავდა.
საქართველოში ტატუირების (სხეულის მოხატვის) ისტორია პარადოქსულია. მიუხედავად იმისა, რომ ქრისტიანობის მიღების შემდეგ ეკლესია მკაცრად კრძალავდა სხეულზე ნიშნების დატანას, საქართველოში მაინც არსებობდა უნიკალური ეთნოგრაფიული, მთიულური და რეგიონული ტრადიციები. [1]
მოცემულია ქართული ტატუს ისტორია და მისი ძირითადი ფორმები ეპოქების მიხედვით:
1. უძველესი და წარმართული ფესვები
- კავკასიური ტომები: ანტიკურ ხანაში კავკასიაში მცხოვრები ტომები სხეულს რიტუალური დანიშნულებით იხატავდნენ. ეთნოგრაფიული მასალები ადასტურებს, რომ სხეულის მონიშვნა (ძირითადად წერტილებითა და გეომეტრიული ხაზებით) დამახასიათებელი იყო როგორც მამაკაცებისთვის, ისე ქალებისთვის. [1]
- ავი თვალისგან დაცვა: ტატუირებას ჰქონდა ამულეტის (თილისმის) ფუნქცია. მას იკეთებდნენ დაავადებებისგან თავის დასაცავად ან ნაყოფიერების სიმბოლოდ. [1]
2. მთიანეთის ფენომენი: „ხინჭა“
საქართველოს მთიანეთში, განსაკუთრებით ხევსურეთსა და თუშეთში, მეოცე საუკუნის დასაწყისამდე შემორჩა სხეულის მოდიფიკაციის უნიკალური ფორმა, რომელსაც ხინჭა ერქვა.
- ქალის კულტურა: ხინჭას უმეტესად ქალები იკეთებდნენ ხელებსა და მაჯებზე. ეს იყო გეომეტრიული ნიმუშები, პატარა ჯვრები, წერტილები და ხაზები.
- ესთეტიკური დატვირთვა: ხევსური ქალებისთვის ეს სილამაზის ატრიბუტი იყო — ერთგვარი სამკაული, რომელიც მუდმივად კანზე რჩებოდა.
- ტექნიკა: ნახატს აკეთებდნენ ნემსითა და სპეციალური ბუნებრივი მელნით (რომელსაც ხშირად ჭვარტლისგან ან მცენარეული წვენებისგან ამზადებდნენ). [1]
3. იერუსალიმური (მომლოცველთა) ჯვრები
საქართველოში ქრისტიანობის დამკვიდრების შემდეგ, ტატუირების ერთადერთი ლეგალური და „საპატიო“ ფორმა იერუსალიმში მოგზაურობას უკავშირდებოდა.
- ჰაჯობის ნიშანი: ქრისტიანი მომლოცველები (ჰაჯები), რომლებიც იერუსალიმში წმინდა საფლავის მოსალოცად მიდიოდნენ, მაჯაზე ან ხელზე საგანგებოდ იხატავდნენ იერუსალიმურ ჯვარს (დიდი ჯვარი ოთხი მცირე ჯვრით კუთხეებში).
- სტატუსის სიმბოლო: ეს ტატუ იყო იმის მტკიცებულება, რომ ადამიანმა უმძიმესი და გრძელი გზა გაიარა წმინდა მიწამდე. საქართველოში დაბრუნებულ ასეთ პირებს საზოგადოებაში უდიდეს პატივს სცემდნენ.
4. საბჭოთა პერიოდი (XX საუკუნე)
საბჭოთა ოკუპაციის პერიოდში საქართველოში ტატუმ დაკარგა ეთნოგრაფიული სახე და ორი მიმართულებით გავრცელდა:
- კრიმინალური სამყარო: თბილისურ და ზოგადად ქართულ კრიმინალურ წრეებში ფართოდ დამკვიდრდა რუსული გულაგის სიმბოლიკა (ეკლესიის გუმბათები, ქურდული ვარსკვლავები, აბრევიატურები). ტატუ გახდა ასოციალური და კრიმინალური სტატუსის მაჩვენებელი.
- სამხედრო ტატუები: საბჭოთა ჯარში (განსაკუთრებით საზღვაო ან სადესანტო ნაწილებში) ნამსახურები ქართველი კაცები ხშირად იხატავდნენ სისხლის ჯგუფს, დათვებს, ან სამხედრო ნაწილის სიმბოლოებს.
5. თანამედროვე ქართული სტილი
დღეს საქართველოში ტატუირების ნამდვილი ბუმია და ქართველი არტისტები მსოფლიო დონეზე არიან აღიარებულნი. ჩამოყალიბდა სპეციფიკური „ქართული მოტივების“ მიმართულება: [1, 2]
- ასომთავრული და ნუსხური: უდიდესი პოპულარობით სარგებლობს ძველი ქართული დამწერლობის ასოები, კალიგრაფიული ფრაზები „ვეფხისტყაოსნიდან“ ან სახარებიდან. [1, 2]
- ბორჯღალი და ორნამენტები: ქართული ხარების, ვაზის კულტურის, ბორჯღალისა და კახური თუ ხევსურული ფარდაგების ორნამენტების გადმოტანა სხეულზე. [1, 2]
- მითოლოგია და პერსონაჟები: არტისტები ხშირად ხატავენ წმინდა გიორგის, თამარ მეფეს, „ვეფხისა და მოყმის“ სცენებს ან ქართლის დედის მონუმენტის მოდერნისტულ ვერსიებს. [1]
1. ხევსურული „ხინჭის“ შესრულების უძველესი ტექნოლოგია
საქართველოს მთიანეთში სხეულის მოხატვის ტექნოლოგია სრულიად პირველყოფილი, ხალხური მედიცინისა და ბუნებრივი მასალების ცოდნაზე დაფუძნებული რიტუალი იყო.
- იარაღი: „ხინჭის“ დასახატად იყენებდნენ ჩვეულებრივ საკერავ ნემსს ან ერთმანეთზე გადაბმულ რამდენიმე ნემსს (ხაზის სისქის დასარეგულირებლად).
- მელნის მომზადება: საღებავს მხოლოდ ბუნებრივი კომპონენტებისგან ამზადებდნენ. ყველაზე ხშირად იყენებდნენ მუხის მერქნის, კაკლის ნაჭუჭის ან ფიჭვის კვარის დამწვრობისგან მიღებულ ჭვარტლს (საჟა), რომელსაც ერთმანეთში ურევდნენ.
- ანტისეპტიკი: იმისთვის, რომ ჭრილობა არ დაჩირქებულიყო და ინფექცია არ შეჭრილიყო, მელანში ურევდნენ დედის რძეს ან მცენარეულ წვენებს (მაგალითად, მრავალძარღვას ან დიდგულას წვენს).
- შესრულების პროცესი: ნახატის კონტურს ჯერ ნახშირით ხაზავდნენ კანზე, შემდეგ კი ნემსით ჩხვლეტდნენ ზედაპირულ ფენას და მიღებულ ნაკაწრებში საღებავს ხელით უსვამდნენ (ე.წ. Hand-poking მეთოდი). ფერი ძირითადად მუქი ლურჯი ან მონაცრისფრო-შავი რჩებოდა.
2. იერუსალიმური ჯვრის ტატუირების რიტუალი
ქართველი მომლოცველებისთვის (ჰაჯებისთვის) იერუსალიმში ჯვრის დახატვა მხოლოდ ნიშანი კი არ იყო, არამედ წმინდა რიტუალის კულმინაცია, რომელსაც თავისი წესები ჰქონდა.
- ადგილი და შემსრულებლები: ტატუირება კეთდებოდა უშუალოდ იერუსალიმში, ძველი ქალაქის ქრისტიანულ უბანში. ამ საქმეს ძირითადად ადგილობრივი კოპტი (ეგვიპტელი ქრისტიანი) ან სომეხი ოსტატები აკეთებდნენ, რომლებსაც ეს ხელობა თაობიდან თაობაზე გადაეცემოდათ (მაგალითად, ცნობილი რაზუკების ოჯახი, რომელიც 500 წელზე მეტია ამას აკეთებს).
- ხის შტამპები (ყალიბები): იმისათვის, რომ იერუსალიმური ჯვრის გეომეტრიული პროპორციები (ერთი დიდი ჯვარი და ოთხი პატარა კუთხეებში) იდეალური ყოფილიყო, ოსტატები იყენებდნენ ზეითუნის ხისგან გამოთლილ სპეციალურ ყალიბებს. ყალიბს მელანში ასველებდნენ და ბეჭედივით ასვამდნენ პილიგრიმის მკლავზე.
- ტკივილის, როგორც მსხვერპლის გააზრება: რადგან ანესთეზია არ არსებობდა, ტატუს გაკეთების პროცესში მიღებული ტკივილი აღიქმებოდა, როგორც მცირე მსხვერპლშეწირვა ქრისტეს ტანჯვის სოლიდარობის ნიშნად.
- იდენტიფიკაცია სიკვდილის შემთხვევაში: ამ ტატუს პრაგმატული დანიშნულებაც ჰქონდა. თუ მომლოცველი უკან დაბრუნებისას გზაში (ყაჩაღების თავდასხმის ან ავადმყოფობის გამო) გარდაიცვლებოდა, სხეულზე არსებული ჯვარი იყო გარანტია, რომ მას ქრისტიანული წესით დაკრძალავდნენ და არა როგორც მუსლიმს ან წარმართს.
3. თანამედროვე ქართველი არტისტები, რომლებიც სფეროს ცვლიან
დღეს ქართული ტატუ-კულტურა გასცდა ლოკალურ ჩარჩოებს. თბილისში უამრავი მაღალი დონის სტუდიაა, ხოლო ქართველი არტისტები საერთაშორისო კონვენციებზე წამყვან ადგილებს იკავებენ. რამდენიმე გამორჩეული სახელი:
- გიგა კოხრეიძე (Giga Karamba): ქართული რეალიზმისა და გრაფიკის ერთ-ერთი პიონერი. მისი ნამუშევრები ხასიათდება რთული დეტალიზაციითა და ფოტოგრაფიული სიზუსტით.
- ლადო შონია და ანი კავთელიშვილი: არტისტები, რომლებიც ხშირად მუშაობენ ნეო-ტრადიციულ, ილუსტრაციულ და ე.წ. Fine Line სტილში, სადაც აქტიურად აცოცხლებენ ქართულ მითოლოგიურ სახეებს, კალიგრაფიასა და კინემატოგრაფიულ კადრებს.
- თამუნა წიკლაური და "oldtowntattoo" გუნდი: თბილისის ერთ-ერთი ყველაზე ცნობილი სტუდიის წარმომადგენლები, რომლებმაც დაამკვიდრეს მინიმალისტური, გეომეტრიული და დახვეწილი ხაზოვანი (Fine line) ტატუების მოდა საქართველოში.
- ორნამენტალისტი არტისტები: ბოლო წლებში გამოჩნდნენ ხელოვანები, რომლებიც სპეციალიზდებიან ექსკლუზიურად ქართული ხალიჩების, სვანური და ხევსურული ჩუქურთმების სხეულზე გადატანაში (ე.წ. Ornamental/Tribal სტილის ქართული ვერსია).
1. რაზუკების (Razzouk) ოჯახის სტუდია იერუსალიმში დღეს
რაზუკების ოჯახი იერუსალიმში კვლავინდებურად აგრძელებს 700-წლოვან ტრადიციას და მსოფლიოში ყველაზე ძველ მოქმედ ტატუ-სტუდიად ითვლება.
- მდებარეობა: სტუდია მდებარეობს იერუსალიმის ძველ ქალაქში, ქრისტიანულ უბანში, წმინდა საფლავის ტაძართან ძალიან ახლოს (წმინდა დიმიტრის ქუჩაზე). მისი პოვნა ადვილია ნიშნით: "Tattoo With Ink, Not With Blood".
- თანამედროვე ოსტატი: ტრადიციას ამჟამად ოჯახის 27-ე თაობის წარმომადგენელი, ვასიმ რაზუკი (Wassim Razzouk) და მისი შვილები უძღვებიან.
- ავთენტური ინსტრუმენტები: სტუდიაში დღესაც გამოიყენება მუხისა და ზეითუნის ხისგან დამზადებული ის უძველესი, ორიგინალი ყალიბები (შტამპები), რომლებითაც საუკუნეების წინ ქართველ, კოპტ და სომეხ მომლოცველებს ჯვრებს ახატავდნენ.
- ხელმისაწვდომობა: სტუდია ღიაა ნებისმიერი თანამედროვე მომლოცველისა თუ ტურისტისთვის. წინასწარი ჩაწერა აუცილებელია, რადგან მსოფლიოდან ჩასული ქრისტიანების გამო რიგები ძალიან დიდია. ფასები სტანდარტულია და დამოკიდებულია სიმბოლოს ზომაზე, თუმცა ტრადიციული იერუსალიმური ჯვრის გაკეთება ხელმისაწვდომია ნებისმიერი მსურველისთვის.
2. ქართული კალიგრაფიის (ასომთავრულის) შერჩევა ტატუსთვის
ძველი ქართული დამწერლობა — ასომთავრული (მრგვლოვანი) თავისი მონუმენტური, გეომეტრიული და დახვეწილი ფორმებით ტატუირებისთვის ერთ-ერთი ყველაზე ლამაზი და პოპულარული არჩევანია. სწორი შედეგის მისაღებად რამდენიმე წესი უნდა გაითვალისწინოთ:
- სწორი ორთოგრაფია და ტრანსკრიფცია: ასომთავრულს არ აქვს მთავრული (დიდი) და პატარა ასოები, ყველა სიმბოლო ერთი ზომისაა. თუ თანამედროვე ქართულ ფრაზას თარგმნით ასომთავრულად, დარწმუნდით, რომ ასოები სწორად არის შერჩეული (მაგალითად, არ აგერიოთ ერთმანეთში ძველი „ჴ“ (ხარი) და „ხ“ ან „ჸ“).
- ფონტის (შრიფტის) შერჩევა: მოერიდეთ კომპიუტერულ, სტანდარტულ შრიფტებს, რადგან ისინი კანზე ხელოვნურად და უხეშად გამოიყურება. საუკეთესო ვარიანტია, ტატუ-არტისტმა ან პროფესიონალმა ქართველმა კალიგრაფმა ხელით შექმნას ექსკლუზიური ესკიზი (Custom Lettering), რომელიც თქვენი სხეულის ანატომიას მოერგება.
- განლაგება და ზომა: ასომთავრული ასოები საუკეთესოდ ჩანს ხერხემლის გასწვრივ, ნეკნებზე, ლავიწზე ან წინამხარზე (მაჯიდან იდაყვისკენ). რეკომენდებულია ასოები არ იყოს ძალიან პატარა, რადგან წლების განმავლობაში, კანის დაბერებასთან ერთად, მელანი ოდნავ იღვრება და მცირე ზომის ძველი ასოები შეიძლება გაუგებარ სიმბოლოებად იქცეს.
- სტილისტური შეხამება: ასომთავრული იდეალურად ერწყმის მინიმალისტურ, გეომეტრიულ სტილს (Fine line / Dotwork). მისი გაფორმება ასევე შეიძლება ძველი ქართული რელიეფების (ქვის ჩუქურთმების) ორნამენტული ელემენტებით.
